Amateurvoetbal krijgt vast aanspreekpunt voor lhbti-spelers
De voetbalbond stelt per district een vertrouwenspersoon aan die meldingen over uitsluiting en spreekkoren afhandelt. Clubs krijgen daarnaast een eigen richtlijn.
Het amateurvoetbal krijgt een vast aanspreekpunt voor lhbti-spelers. De voetbalbond stelt per district een vertrouwenspersoon aan die meldingen over uitsluiting en spreekkoren afhandelt; clubs krijgen daarnaast een eigen richtlijn.
De maatregel volgt op een enquête onder spelers waarin een op de vijf lhbti-respondenten aangaf weleens een training of wedstrijd te hebben overgeslagen vanwege opmerkingen in de kleedkamer. Dat cijfer gaf volgens de bond de doorslag om iets structureels op te zetten. Het cijfer bevestigde volgens de bond dat losse campagnes tot nu toe te weinig hadden veranderd.
Tot nu toe konden spelers wel terecht bij algemene vertrouwenspersonen, maar die waren niet altijd bekend en niet specifiek toegerust voor dit soort meldingen. Het nieuwe netwerk moet die drempel verlagen en de route naar hulp duidelijker maken. Spelers wisten vaak niet bij wie ze terechtkonden, of vreesden dat een melding toch niets zou opleveren.
Het voetbal geldt al langer als een sport waarin uit de kast komen moeilijk ligt, zeker onder mannen. In de hoogste profcompetities is een openlijk homoseksuele speler nog altijd een zeldzaamheid, en die stilte werkt volgens de bond door tot op de amateurvelden. Jonge spelers missen daardoor voorbeelden, wat de stap om open te zijn extra groot maakt.
De vertrouwenspersonen werken onafhankelijk van de clubs en rapporteren twee keer per jaar geanonimiseerd aan de bond. Zo ontstaat er voor het eerst een landelijk beeld van waar en hoe vaak het misgaat. Dat overzicht moet voorkomen dat elke club het probleem als een op zichzelf staand incident afdoet.
Clubs die meldingen structureel negeren, riskeren een korting op hun subsidie. De bond benadrukt dat het niet om een strafmaatregel voor incidenten gaat, maar om clubs die er stelselmatig van wegkijken. De bond benadrukt met clubs eerst in gesprek te willen, en pas bij herhaald wegkijken tot een korting over te gaan.
De kleedkamer is de laatste plek waar het gesprek nog moet beginnen.
Naast het meldpunt komt er een richtlijn die clubs praktische handvatten geeft. Die beschrijft onder meer hoe bestuur en trainers kunnen reageren op spreekkoren en hoe zij het onderwerp bespreekbaar maken zonder het te laten verzanden in een eenmalige actie. De richtlijn gaat er nadrukkelijk van uit dat gedrag verandert door herhaling, niet door een enkele voorlichtingsavond.
De bond wil de richtlijn koppelen aan bestaande cursussen voor trainers en scheidsrechters. Op die manier moet de aanpak onderdeel worden van de gewone gang van zaken, in plaats van een los project dat naast de sport bungelt. Zo moet het onderwerp een gewoon onderdeel worden van hoe een club wordt geleid.
Spelersverenigingen reageren positief, maar wijzen erop dat één aanspreekpunt per district krap is. Een district omvat vaak honderden clubs, en zij vrezen dat een enkele vertrouwenspersoon daar niet overal even goed bereikbaar voor kan zijn. Zij pleiten voor extra vrijwilligers per district die de vertrouwenspersoon kunnen ondersteunen.
De bond evalueert de opzet na één seizoen. Als blijkt dat de vraag groter is dan de capaciteit, sluit de bond uitbreiding van het aantal vertrouwenspersonen niet uit.
