Het lek in de groepsapp

Roddel is oud. Screenshots zijn nieuw. De combinatie is een probleem, en het is grotendeels míjn probleem, want ik schrijf de rubriek waar u dit in leest.

Vroeger veranderde een verhaal onderweg. Het werd doorverteld, het sleet, er ging een naam vanaf en er kwam een nuance bij, en tegen de vijfde keer was het meestal onherkenbaar en daardoor ook onschadelijk. Dat was geen morele kwaliteit van vroeger, het was gewoon ruis. Maar het werkte als een soort rem.

Een verhaal wordt onderweg zachter. Een screenshot wordt onderweg alleen maar groter.

Een screenshot slijt niet. Hij verliest alleen zijn context: de zin ervoor, de grap waar hij op sloeg, het feit dat de afzender op dat moment dronken was of net slecht nieuws had gekregen. Wat overblijft is een blok tekst met een tijdstempel, en tijdstempels zien er nu eenmaal uit als bewijs.

Ik doe dit werk graag en ik ga niet net doen alsof ik erbuiten sta. Wel heb ik drie regels, en die staan hier zodat u me eraan kunt houden.

Eén: ik schrijf niets over iemands gezondheid, geloof, hiv-status of geldzorgen. Dat is geen roddel, dat is een dossier.

Twee: ik noem geen naam van iemand die niet zelf de publiciteit heeft opgezocht. Wie in een videoclip meedanst is geen publiek figuur geworden.

Drie: ik publiceer geen screenshot die ik niet ook zonder screenshot zou durven opschrijven. Die is het lastigst, want de screenshot is precies wat het verhaal aandurft.

En één ding voor u, voordat u doorstuurt in de groepsapp. Vraag u af of de persoon op dat plaatje weet dat het plaatje bestaat. Meestal is het antwoord nee. Dat is geen reden om het nooit te doen. Het is wel een reden om even te wachten.