De wereld en zo | Ding-a-dong

Afgelopen september schreef ik hier dat Boef, Maan of Romy ons mogelijk zouden vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival dit jaar, in de context van een andere column.

Nou, dat gaat dus niet door, de komende dagen gaan we zien of Duncan Laurence gaat waarmaken wat de bookmakers al maanden voorspellen: de eerste Nederlandse overwinning in 44 jaar....

Ik herinner mij nog zeer levendig dat ik in 1975 als 14-jarig jochie Teach-in zag winnen, omdat ik het jaar daarvoor was besmet met het songfestivalvirus door de klinkende overwinning van Abba.

Wat een leuke wedstrijd, dacht ik, en blijkbaar wint Nederland ook regelmatig: we hadden toen inmiddels 4 overwinningen in 20 jaar songfestival. Makkie!

Dus werd ik fan, ging de historie eens goed analyseren, liedjes luisteren en nauwlettend de keuze volgen van de Nederlandse inzendingen.

Desillusie werd mijn deel in de 44 jaar die volgden… never nooit wonnen we meer, ook al leek het soms toch veelbelovend in mijn ogen en oren. Anouk en de Common Linnets hadden van mij eerste mogen worden, al zag ik ook heus wel aankomen dat Willeke, Sieneke en Joan Franka ons niet in de totale feestvreugde zouden storten. Ik herinner me nog wel dat Willeke's optreden viel op Koninginnedag, dus dat was een heen en weer tussen de Queens Day party buiten op de Amstel en een televisiescherm binnen in de kroegen. Ik had gewoon buiten moeten blijven.

Maar bij andere landen viel ook veel te bekijken en beluisteren; de eerlijkheid gebiedt mij overigens te zeggen dat mijn adoraties voor de Zweedse Mans Zelmerlöw (2015) en Eric Saade (2011) niet geheel muzikaal van aard waren. Vooral Mans bracht vele gays nog meer in vervoering met het festival dan ze al waren, ondanks, of dankzij, het feit dat hij niet van de herenliefde bleek te zijn. In mijn hoofd neuriede ik: 'Ik wil alles met je delen'.

Dus ik ga er zaterdag (hij zal toch wel in de finale zitten?) toch maar weer eens voor zitten met een clubje vrienden. Wat er ook gebeurt, we gaan gewoon gezellig Shinen, kijken of de Impossible Dream uitkomt deze keer, Het Is Genoeg na 44 jaar wachten, we gaan gewoon weer In De Mallemolen met De Oude Muzikant, kijken voor De Eerste Keer naar de Lights And Shadows van Duncan's Arcade, want zelfs al heeft Niemand Nog Tijd, er is echt meer tussen Hemel en Aarde. En dan zingen we tijdens de Calm After The Storm: Ik Hou Van Jou en de Party Is Over Now!

GaySite.nl columnist AKO is geboren in Brabant en heeft lange tijd in Amsterdam gewoond, alsmede in het buitenland. Hij heeft een aantal jaren in de gezondheidszorg gewerkt en later in de farmaceutische industrie. Hij was en is een enthousiaste deelnemer aan het gay uitgaansleven in binnen- en buitenland en wordt geboeid door de wereld om hem heen, waarbij de heel kleine dingen vaak zorgen voor (on)logische gedachtengangen over mens en maatschappij.